00:44 - Yürüme kilo verdirmez mi?
00:41 - Yaban Mersini Nelere İyi Gelir Avantajları Nelerdir
00:40 - Şık görünmek ve bu nedenle Takı Aksesuarlarının Önemi
00:39 - Siklamen Bitki Çiçeği Nedir ve Nasıl Bakılır
00:37 - Nane Yağı’nın avantajları bakın nelerdir?
03:41 - Küf ve Nem Lekeleri Nasıl Çıkarılır
03:40 - Kolayca zayıflamanın yolları nelerdir
03:38 - Kolay bir doğum yapılabilmesi için öneriler
03:37 - Kilo Kaybını Önleyen Sebepler
03:35 - Kilo azaltmak için uyumadan önce denemek istedikleriniz
Ancak henüz korkunç gerçeği öğrenmemiştik.
“Ne zamandır?” diye sordum.
Sevilay, gözyaşlarını silerek yanıt verdi.
“Yaklaşık sekiz aydır.”
Sekiz ay!
Bu durumda gelinimin eve getirdiği çamaşırların arasında eski eşimin kıyafetlerinin de yer aldığını öğrendim.
Ben ise farkında olmadan, yıllar boyunca beni zor durumda bırakan adamın gömleklerini yıkıyordum.
Bu düşünce midemi allak bullak etti.
“Buraya neden getiriyordun?” diye sordum.
Sevilay herhangi bir yanıt vermedi.
O esnada gömleklerin cebindeki zarfı hatırladım.
Aniden torbaya yöneldim.
Üç beyaz gömleği sırayla incelemeye başladım.
İkinci gömleğin iç cebinde katlanmış bir zarf buldum.
Bunun üstünde benim adım yazılıydı.
Fakat el yazısını tanımıyordum.
Zarfı açtığımda, içinden bir banka dekontu, eski bir fotoğraf ve noter onaylı bir belge çıktı.
Fotoğrafta gençliğimdeki halimle Orhan yan yana duruyordu.
Ama en çok beni şaşırtan, fotoğrafın arkasındaki tarihin altı ay öncesi olmasıydı.
Ayrıca, fotoğraftaki kadının ben olmadığını o an fark ettim.
Bana inanılmaz derecede benzeyen başka bir kadındı!
“Bu ne anlama geliyor?” diye fısıldadım.
Sevilay, korku dolu bir ifadeyle yüzüme baktı.
“Anne, anlatacağım ama önce beni dinlemeniz gerekiyor.”
Oğlum, elindeki telefonu masaya bıraktı.
“Artık tek bir yalan bile duymak istemiyorum.”
Sevilay derin bir nefes aldı.
Sekiz ay önce Orhan’ın ona ulaştığını anlattı.
İddiasına göre, ağır bir hastalık geçirmiş ve yıllar sonra oğluyla barışmak istemiş.
Fakat bizimle doğrudan iletişim kurmaya cesaret edemediği için gelinimi bulmuş.
Sevilay, başlangıçta onunla görüşmeyi reddetti.
Ama Orhan, oğluma önemli bir miras bırakmak istediğini söyleyince fikrini değiştirip kabul etti.
“Ne mirası?” diye sordu oğlum.
Sevilay, titreyen elleriyle zarftaki belgeyi gösterdi.
“Şehir merkezindeki büyük bir dükkân. Baban orayı sana bırakacağını söyledi.”
Oğlum, acı bir gülüşle karşılık verdi.
“Babamın parasını mı istiyordun?”
“Çocuklarımızın geleceğini düşündüm!” diye yanıtladı Sevilay.
Ancak hikâyesinde bazı unsurlar hâlâ mantıksız görünüyordu.
“Öyleyse neden kıyafetlerini bana yıkatıyordun?” diye sordum.
Sevilay, gözlerini kaçırdı.
Tam o anda kapı zilimiz çaldı.
Hepimiz irkildik.
Yukarı çıktığımda, kapının önünde Orhan’ı buldum.
Yıllar, onu olağanüstü bir şekilde değiştirmişti.
Saçları tamamen beyazlamış, yüzü kırışıklıklarla doluydu.
Fakat gözlerini hemen tanıdım.
“Burada ne işin var?” diye sordum.
“Bütün gerçeği açıklamaya geldim.”
Oğlum merdivenlerden yukarı çıkarken babasını görünce olduğu yerde durdu.
Ardından yıllarca içinde biriktirdiği öfkeyle konuşmaya başladı.
“Bizimle işin bittiğinde ben iki yaşındaydım. Şimdi neden geldin?”
Orhan başını eğdi.
“Çünkü annenizin öğrendiğinde beni asla affetmeyeceği bir şey yaptım.”
O esnada, zarfdaki banka dekontuna tekrar baktım.
Dekontta iki yıl önce yapılmış büyük bir para transferi görünüyordu.
Alıcının adı Sevilay’dı.
Ayrıca bu, tek seferlik bir ödeme değildi.
Belgenin arkasında sekiz farklı ödeme tarihi yer alıyordu.
Her ay gelinim adına düzenli olarak para aktarılmıştı.
“Sevilay!” diye haykırdım.
Gelinim ağlamaya başladı.
“Bana çocukların eğitimi için yardım edeceğini söylemişti!”
Fakat Orhan onu kesti.
“Artık yalan söylemeyi kes!”
Hepimiz onun üzerine döndük.
“Ben o paraları torunlarım için göndermedim. Sevilay benden para istedi. Aksi takdirde yıllardır sakladığım bir sırrı oğluna anlatacağını söyledi.”
Oğlumun yüzü kıpkırmızı oldu.
“Ne sırrı?”
Orhan gözlerime baktı.
“Otuz sekiz yıl önce seni ve oğlumuzu terk ettiğim gün, aslında yalnızca başka bir kadınla kaçmadım.”
Boğazım düğümlendi.
“Ne yaptın?”
Orhan cevap vermeden önce uzun bir süre sustu.
“O gün babandan kalan mirasın bir kısmını kendi üzerime geçirdim. Senin haberin olmadan bazı belgeleri imzaladım. O parayla iş kurdum.”
Sanki başıma kaynar su dökmüşlerdi.
Babam vefat ettiğinde, geride bıraktığı paranın borçlar yüzünden tamamen yok olduğunu söylemişti.
Bu duruma ben de inanmıştım.
Fakat yıllar boyunca bizi zor duruma sokan kişi, kendi parasıyla yeni bir yaşam kurmuştu.
“Bu gerçeği nasıl öğrendin?” diye sordum Sevilay’a.
Gelinim titreyerek yanıt verdi.
“Orhan’ın evinde eski belgeler buldum. Bana miras bırakacağı dükkanın aslında sizin paranızla alındığını fark ettim.”
İşte o anda her şey netleşti.
Sevilay, Orhan’ın geçmişteki hırsızlığını öğrenmişti.
Bize bunu açıkladığı yerde ondan para istemişti.
Orhan, gerçeğin ifşa olmaması için gelinime düzenli ödemeler yapıyordu.
Peki, çamaşırlar ne olacaktı?
Orhan, Sevilay’a evindeki çamaşır makinesinin bozulduğunu söylemişti.
Gelinim, onun kıyafetlerini bizimkilerle karıştırıp bana getiriyordu.
Yıllar boyunca bize zarar veren kişinin çamaşırlarını bile ben yıkıyordum!
Oğlum, eşine baktı.
“Annemin neler yaşadığını biliyordun. Yine de bu adamla mı iş birliği yaptın?”
Sevilay, gözyaşları içinde özür dilemeye çalıştı.
Ancak oğlum onu dinlemedi.
“Çocuklarımızı alıp evde gideceğim. Seninle daha sonra konuşacağız.”
Orhan ise yanıma gelerek her şeyi düzeltmek istediğini söyledi.
Ona bakıldığında.
Bir zamanlar bu adamın özür dilediğini hayal ederdim.
Fakat artık onun özrüne ihtiyacım olmadığını anladım.
“Eğer telafi etmek istiyorsan, bana ait olanı geri vereceksin. Sonrasında tekrar kapıma gelmeyeceksin.”
Sonraki hafta bir avukatla görüştük.
Belgeler incelendiğinde, Orhan’ın yıllar önce babamdan kalan mirasla ilgili yasadışı işlemler yaptığı belirlendi.
Orhan, bu olayın mahkemeye taşınmasını istemediğinden avukatlarımız aracılığıyla anlaşmayı kabul etti.
Dükkan satıldı ve hak ettiğim para bana ödendi.
Fakat benim için asıl değerli olan para değildi.
Oğlumun yaşananlarla ilgili benimle yaptığı konuşmaydı.
Bir akşam kapımı çaldı.
Elinde küçük bir çiçek buketi vardı.
“Anne, senden özür dilemeye geldim.”
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
“Neden oğlum?”
“Gelinim sana saygısızlık yaptığı dönemde sustum. Sen yıllarca beni büyütmek için çalıştın. Fakat ben birkaç torba çamaşır yüzünden bile seni savunamadım.”
Gözlerim doldu.
Oğlum, ilk kez kendini savunmak yerine benim hislerimi düşünüyordu.
Sevilay ile evliliklerini kurtarmak için aile danışmanlığına başladıklarını anlattı.
Ancak aralarındaki güvenin yeniden sağlanmasının kolay olmayacağını biliyordu.
Bir kaç ay sonra Sevilay da kapımı çaldı.
Bu sefer yanında kirli çamaşır torbaları yoktu.
Elinde kendi yaptığını bir kekle gelmişti.
“Anne, senin affetmeni beklemiyorum. Ama yaptıklarım için gerçekten üzgünüm,” dedi.
Onu içeri aldım.
Fakat bu defa bazı kurallarım vardı.
“Sevilay, torunlarıma her zaman bakarım. Zor günlerinde elimden gelen yardımı da yaparım. Ama artık kimsenin sorumluluğunu üstlenmeyeceğim.”
Başını salladı.
“Haklısınız.”
O gün yıllardır söylemek istediklerimi dile getirdim.
Bir hafta sonra oğlum, gelinim ve torunlarım tekrar ziyaretime geldiler.
Akşam yemeğinden sonra Sevilay mutfağa girip bulaşıkları toplamaya başladı.
Oğlum da ona destek oldu.
Ben ise torunlarımla bahçede oturup sohbet ettim.
Hayatımda ilk defa ailem, beni yalnızca yaptığım şeyler için değil, varoluşum için de önemsediğimi hissettim.
Babamdan kalan paranın büyük bir kısmını kendime ufak bir yazlık almak için kullandım.
Geride kalan kısmını ise torunlarımın geleceği için biriktirdim.
O yaz, ilk kez kimseye yemek yetiştirmek, çamaşır yıkamak ya da başkalarının ihtiyaçlarını düşünmek zorunda kalmadan tatil yaptım.
Deniz kenarında otururken oğlumdan bir fotoğraf geldi.
Fotoğrafta çamaşır makinesinin önünde duruyor, elindeki deterjan kutusuyla gülümsemekteydi.
Altına şu notu yazmıştı:
“Anne, merak etme. Artık kendi çamaşırlarımızı kendimiz yıkıyoruz!”
Fotoğrafa bakıp kahkahalarla güldüm.
Ardındandan telefonumu bir tarafa koydum ve denizin manzarasına dalmaya devam ettim.
Çünkü altmış sekiz yaşına gelmiş olmamla birlikte önemli bir gerçeği kavramıştım.
Bir anne, çocuklarını ne denli çok severse sevsin, onların tüm yüklerini hayatı boyunca taşımak zorunda değildir. Bazen bir bireyin ailesine verebileceği en değerli öğüt, her şeyi onların adına yapmayı bırakmaktır.
O günde dört çuval kirli kıyafet yıkamadım.
Ancak yıllardır içimde biriken kırgınlıkları geride bırakmayı başardım.
Ve hayatımın ilk evresinde kendime vakit ayırmanın bencillikle ilgili değil, kendime duyduğum saygının bir ifadesi olduğunu anlamıştım.