Telefonu kapattığımda elim birkaç saniye havada asılı kaldı. Yeni iş yerimdeki masamın üzerinde bekleyen sipariş formlarına bakıyordum ama tek bir kelimeyi bile okuyamıyordum.

Yalçın’ın ağlaması aklımın alacağı bir şey değildi. Altı yıl boyunca o adamı tanımıştım. Bir müşteri öfkelenince sesini yükseltir, çalışanlardan biri hata yapınca günlerce surat asardı. Duygularını göstermeyi zayıflık sayan biriydi.

Yeni müdürümden bir saatlik izin istedim. Arabaya bindiğimde eşim Barış’ı aradım.

“Yalçın okula gitmiş,” dedim.

Barış’ın sesi sertleşti. “Sana sorun çıkarmasına izin verme. İstersen ben de geleyim.”

“Gerekirse seni ararım. Önce ne istediğini öğrenmeliyim.”

Okula vardığımda Füsun Hanım beni koridorda karşıladı. Yüzündeki şaşkınlık hâlâ geçmemişti.

“İçeride,” diye fısıldadı. “Geldiğinden beri o tenekeyi elinden bırakmadı.”

Kapıyı açtım.

Yalçın, küçük masanın karşısındaki sandalyeye çökmüş gibiydi. Üzerinde her zamanki lacivert iş montu vardı. Gözleri kızarmış, elleri birbirine kenetlenmişti.

Masanın üzerinde paslanmış, kapağı çiziklerle dolu eski bir kahve tenekesi duruyordu.

Beni görünce ayağa kalkmaya çalıştı ama vazgeçti.

“Feraye,” dedi kısık sesle. “Geldiğin için sağ ol.”

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.