Karanlığın içinde duran kişiyi fark ettiğim anda nefesim kesildi.

Gözlerime inanamayarak birkaç adım geriledim.

Sonra ağzımdan yalnızca şu cümle çıkabildi:

“Aman Allah’ım… Bütün bunları nasıl ayarladın?”

Mert hiçbir şey söylemedi.

Bahçenin loş ışığı altında duran adam ise başını yavaşça kaldırdı.

Yüzü yıllar içinde değişmişti. Saçları tamamen beyazlamış, omuzları çökmüş, yüzüne derin çizgiler yerleşmişti. Ama gözleri…

O gözleri tanıyordum.

Bir annenin yıllar geçse bile unutamayacağı bazı şeyler vardır.

O adam, kızımın babasıydı.

Kemal.

Yirmi yıldan fazla zamandır görmediğim adam.

Derya’nın çocukluğunun en büyük yarası.

Benim ise hayatım boyunca bir daha karşılaşmamayı dilediğim insan.

Dudaklarım titredi.

“Sen…”

Kemal başını eğdi.

“Evet.”

Bir an boyunca hiçbirimiz konuşamadık.

Mert arkamızda sessizce duruyordu. Sonunda ona döndüm.

“Sen ne yaptın? Onu nereden buldun?”

Mert derin bir nefes aldı.

“Onu ben bulmadım. Derya buldu.”

Kalbim daha da hızlı atmaya başladı.

“Derya mı?”

“Evet.”

“Hayır…” dedim hemen. “Derya babasının nerede olduğunu bilmiyordu.”

Mert acı bir gülümsemeyle başını salladı.

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.