Ali beni yavaşça odadaki sedire doğru yönlendirdi. Üzerimizdeki o ağır kıyafetler birer birer sıyrılırken, köyün sessizliği, odadaki sobanın çıtırtısı ve nefes seslerimiz birbirine karıştı. Gitgide derinleşen, adeta yılların acısını çıkarmak istercesine yaşanan o birleşme anında, ruhumdaki bütün o sızılar dindi sandım. O gece, o soğuk odada ilk defa etten ve kemikten olduğumu, yaşadığımı hissettim. Ali bana sarıldığında, teninin tenime değdiği her saniyede içimdeki o yangını söndürmeye çalıştım. Sabaha karşı, oda iyice soğuyana kadar koyun koyuna yattık. Hiç konuşmadık; çünkü konuşursak büyünün bozulacağını, gerçeklerin üstümüze çökeceğini ikimiz de biliyorduk.
Hava ağarmadan hemen önce kıyafetlerimi toparlayıp Ali’nin koynundan sessizce sıyrıldım. Kapıdan çıkarken arkama dönüp bakmadım. Kendi evime giden o taşlı yolda yürürken, sabahın ayazı yüzüme vurdukça içimdeki o sarhoşluk yerini yavaş yavaş zehir gibi bir sızıya bırakmaya başladı. Kapımı kilitleyip yatağıma girdiğimde, tenimde hâlâ Ali’nin kokusu vardı ama içimde büyüyen o karanlık boşluk eskisinden daha derindi.
Günler günleri kovaladı. Ali ile köy meydanında ya da çeşme başında her karşılaştığımızda gözlerimizi kaçırdık. O günden sonra aramızda bir daha tek bir kelime bile geçmedi ama o bir kerelik gece ikimizin de alnına gizli bir mühür gibi kazınmıştı. Bir hafta sonra Gülizar annesinin yanından döndü. Elinde bir paketle kapımı çaldı, yüzünde her zamanki o temiz, hesapsız gülümsemesi vardı. “Asiye’m, yokluğumda Ali’ye göz kulak olmuşsun, hakkını helal et,” diyerek getirdiği yazmayı boynuma doladı.
Gülizar bana sarıldığında kollarım yanıma düştü, nefesim boğazımda tıkandı. O an anladım ki, o gece aldığım o bir gecelik sıcaklık, ömrüm boyunca taşıyacağım en ağır yük olacaktı. Yalnızlığım bitmemişti; aksine, artık yanına bir de her gün yüzüne bakmak zorunda olduğum en yakın arkadaşımın ihanetini eklemişti. Evim yine sessizdi, yatağım yine soğuktu; ama artık içimde susmak bilmeyen, beni her gün biraz daha kemiren bir vicdan azabı vardı.