Ardından doğrudan bana baktı.
“Çünkü babam onunla çalışıyordu.”
Başımı iki yana salladım.
“Babanız sigorta satardı, Turgay. Bir tıp araştırmacısıyla ne işi olabilirdi?”
Oğlum tereddüt etti.
“Anne, sana hiç anlatmadığım bir şey var.”
Kalbimin daha hızlı attığını hissettim.
“Neymiş o?”
Ellerine baktı.
“Babam öldükten sonra bodrumda gizli bir kasa buldum. İçinde iş sözleşmeleri, araştırma belgeleri ve birkaç eski tıbbi dosya vardı.”
Ona gözlerimi diktim.
“Ee?”
Turgay derin bir nefes aldı.
“Dosyalardan birinin kapağında senin adın yazıyordu.”
Konuşmakta güçlük çekiyordum.
“Ne yazıyordu?”
Yüzünde daha önce hiç görmediğim bir ifadeyle bana baktı.
“Rüveyda Projesi.”
Oda sessizliğe büründü.
Sonra İlhan’ın son günlerinden başka bir ayrıntıyı hatırladım.
Bana mühürlü bir zarf vermiş ve onu güvenli bir yerde saklamamı istemişti.
On iki yıldır yatak odamın komodin çekmecesinde açılmadan duruyordu.
Ve şimdi ilk kez o zarfın aradığım açıklamayı içerip içermediğini merak ettim.
Turgay’a döndüm.
“Canım, eve gidip bana bir şey getirmeni istiyorum.”
“Nedir anne?”
“Babanın geride bıraktığı bir mektup.”
Turgay şaşkın görünüyordu.
“Ne mektubu?”
Derin bir nefes aldım.
“Anlayamadığım bir şey olmadıkça açmamam için bana söz verdirdiği mektup.”
Oğlum gözlerini bana dikti.
Ve ikimiz de İlhan’ın o mektuba neler yazdığını ya da hayatının bu bölümünü neden bunca yıl bizden sakladığını hayal bile edemiyorduk…Turgay bir süre yüzüme baktıktan sonra ayağa kalktı. Anahtarlarımı kendisine uzattım. Komodinimin alt çekmecesindeki küçük ahşap kutuyu tarif ettim. Zarfın onun içinde, eski bir mendile sarılı olduğunu söyledim.

“Anne, senin yanından ayrılmak istemiyorum,” dedi.

“Ben doktorların yanındayım oğlum. Git ve getir. Artık bilmediğim şeylerle yaşamaya devam etmek istemiyorum.”

Turgay çıkarken Dr. Müge Özsoy sandalyesini bana yaklaştırdı.

“Rüveyda Hanım, bir konuyu birbirinden ayırmamız gerekiyor. Eski belgelerin bulunması, karnınızdaki kitlenin o kuruluşla bağlantılı olduğu anlamına gelmiyor. Önceliğimiz sağlık durumunuzu açıklığa kavuşturmak.”

Başımı salladım. Doktorun sakinliği bana güven veriyordu.

Görüntüleme incelemeleri, karnımdaki şişliğin büyük bölümünün sıvı içeren bir oluşumdan kaynaklandığını gösteriyordu. Ancak kitlenin hangi dokudan geliştiği ve niteliği henüz kesinleşmemişti. Doktor, ilgili uzmanların görüntüleri birlikte değerlendireceğini, gerekli kan incelemelerinin de yapılacağını anlattı.

“Bu kötü huylu bir hastalık olabilir mi?” diye sordum.

“Şu aşamada kesin bir şey söylemek doğru olmaz. Farklı olasılıkları değerlendiriyoruz.”

Bu cevap beni korkutsa da gerçeği duymayı tercih ediyordum.
Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.