Mesajı gönderen kişi kız kardeşim Derya’ydı.
Bir an ne düşüneceğimi bilemedim. Derya’nın Hakan’a neden gizlice fotoğraf gönderdiğini anlamıyordum.
Fotoğrafa dikkatlice baktığımda ise her şey değişti.
Derya, yıllar önce annemin evinde çekilmiş eski bir aile fotoğrafını göndermişti. Fotoğrafın arkasında babamın el yazısıyla yazılmış bir not vardı:
“Bu evi kızlarıma bırakıyorum.”
Altındaki mesajda Derya, Hakan’a şöyle yazmıştı:
“Abla uzun zamandır bu evi satmak istiyor. Ona söylemeden önce seninle konuşmak istedim. Belki vazgeçmesi için onu ikna edebilirsin.”
Tam o sırada Hakan banyodan çıktı.
Beni telefonuyla görünce yüzü değişti.
“Gördün mü?” diye sordu.
“Bunu neden benden sakladınız?”
Hakan başını eğdi.
“Derya sana sürpriz yapmak istiyordu. Evi satmana engel olup, babandan kalan yeri birlikte yenilemeyi düşünüyorduk.”
Telefonu masaya bıraktım. Dakikalardır aklımdan geçen kötü ihtimaller yüzünden kendime kızdım.
O gece anladım ki bazen gördüğümüz tek bir bildirim, gerçeği bilmeden insanın zihninde bambaşka bir hikâyeye dönüşebiliyormuş.