“Aylin…”

Sesindeki panik her şeyi ele veriyordu.

“Demek biliyordun.”

Cevap vermedi.

“Söyle!”

Başını öne eğdi.

“Evet…”

“Neden?”

Dakikalarca sustu.

Sonra hayatım boyunca unutamayacağım cümleyi kurdu

“Seni kaybetmekten korktum.”

Öfkeyle güldüm.

“Bunun neresi sevgi?”

Murat gözlerini kapattı.

“İlk ameliyat önerildiğinde başarı ihtimali yüksekti. Eğer yeniden görmeye başlarsan… beni terk edeceğini düşündüm.”

Ne dediğini anlamakta zorlanıyordum.

“Sen kör kaldıkça bana daha çok ihtiyaç duyacağını düşündüm.”

O an dünyam ikinci kez yıkıldı.

Yıllarca sevgi sandığım şey aslında bağımlılıkmış.

Beni korumamıştı.

Beni kendisine muhtaç bırakmıştı.

Dosyaları tek tek önüme koydu.

Ameliyat için ayrılan parayı da gördüm.

Bankadan çekilmişti.

Ama hastaneye hiç yatırılmamıştı.

Parayla garajdaki klasik otomobili satın almıştı.

Yıllardır bana göstermediği, brandanın altındaki parlak siyah araba…

Ben yeniden görebileyim diye ayrılan parayla alınmıştı.

Gözlerim doldu.

Ama bu kez ağlamadım.

Sessizce eve girdim.

Valizimi hazırladım.

Murat peşimden geldi.

“Ne olur gitme.”

Arkamı bile dönmedim.

“Beni yıllarca karanlıkta bırakan adamla aynı evde kalamam.”

O gece kardeşimin evine gittim.

Ertesi gün bir avukatla görüştüm.

Boşanma davasını açtım.

Mahkeme sürecinde doktorlar ifade verdi.

Eski raporlar incelendi.

Murat’ın yıllarca tedavi ihtimalini benden gizlediği, hastane yazışmalarını sakladığı ve ameliyat için ayrılan parayı kişisel harcamalarında kullandığı ortaya çıktı.

Hakim kararını açıklarken salonda derin bir sessizlik vardı.

Boşanmamız gerçekleşti.

Murat maddi tazminat ödemeye mahkûm edildi.

Ama benim için en büyük kazanç para değildi.

Yıllar sonra yeniden kendi ayaklarım üzerinde durabilmekti.

Aylar sonra tek başıma yürüyüşe çıktım.

Elimde artık beyaz baston yoktu.

Güneş gözlüğümü çıkarıp gökyüzüne baktım.

Bulutların arasından süzülen ışık gözlerimi kamaştırıyordu.

Yanımdan geçen küçük bir kız annesine dönüp gülümsedi.

Ben de ona gülümsedim.

İlk kez kimsenin koluna tutunmadan yürüyordum.

O an anladım ki…

İnsan bazen gözleri kapalıyken değil, yanlış insana güvenirken kör oluyormuş.

Murat bana yıllarımı kaybettirmişti.

Ama yeniden kazandığım şey yalnızca görme yeteneğim değildi.

Kendi hayatımdı.

Ve bu kez, önümde uzanan yolu bütün açıklığıyla görebiliyordum.