10 Yıl Boyunca Karı Koca Gibi Yaşadık. Evlilik Konusunu Açınca Bana, “Seninle Asla Evlenmeyeceğim, Çünkü Evlilik Sadece Bir Kâğıt Parçası” Dedi. Ertesi Sabah Yaptığım Tek Şey, Hayatını Altüst Etmeye Yetti.
Murat mutfağa girdiğinde masanın üzerinde duran dosyayı görünce olduğu yerde kaldı. Kahve makinesine uzanacak eli havada asılı kaldı. Dosyanın üzerinde büyük harflerle yazılmış tek bir cümle vardı:

“Ortak hayatımızın sona ermesiyle ilgili belgeler.”

Bana şaşkınlıkla baktı.

“Bu da ne?”

Sakin bir sesle cevap verdim.

“Sen haklısın Murat. Evlilik sadece bir kâğıt parçasıysa, demek ki benim de seni beklemem için hiçbir neden yok.”

Dosyanın içinde evimizin satış ilanı, ortak banka hesabının kapatılması için hazırladığım başvuru evrakları ve kendi adıma kiraladığım küçük bir dairenin sözleşmesi vardı. Ayrıca yeni açtırdığım kişisel banka hesabının belgeleri de dosyaya eklenmişti.

Murat ilk kez yüzündeki kendinden emin ifadeyi kaybetti.

“Bir dakika… Bunları gerçekten yaptın mı?”

Başımı salladım.

“Gece boyunca.”

O an anlamaya başladı. Ben evlilik için yalvaran kadın olmaktan vazgeçmiştim. On yıl boyunca emek verdiğim ilişkiye tek başıma tutunmayı bırakmıştım.

“Selin, abartıyorsun.”

“Göreceli.”

“Bir imza yüzünden her şeyi mi bitireceksin?”

Derin bir nefes aldım.

“Hayır. Bir imza yüzünden değil. On yıldır verdiğin her sözün sonunda beni oyaladığın için.”

Sessizlik mutfağı doldurdu.

Yıllardır ne zaman evlilik konusunu açsam aynı cümleleri kuruyordu.

“Biraz daha bekleyelim.”

“Şimdi zamanı değil.”

“Ne fark eder?”

Ben de her defasında inanıyordum.

Çünkü onu seviyordum.

Fakat geçen gece ilk kez gerçek düşüncesini söylemişti. Sorun zaman değildi. Sorun bendim. Benimle evlenmek istemiyordu.

Bunu kabul etmek acı vericiydi ama özgürleştiriciydi.

Valizimi aldım.

Kapıya yönelirken arkamdan seslendi.

“Nereye gidiyorsun?”

“Kendime.”

Kapıyı kapattığımda içimde garip bir huzur vardı.

Yeni taşındığım ev küçüktü. Eski evimiz kadar gösterişli değildi. Ama ilk kez tamamen bana aitti. Kimsenin kararına bağlı değildim.

İlk haftalar kolay geçmedi.

On yılın alışkanlıkları bir günde silinmiyordu.

Telefonum defalarca çaldı.

Murat önce mesaj attı.

“Konuşalım.”

Sonra,

“Abartıyorsun.”

Ardından,

“Seni özledim.”

En sonunda ise,

“Eve dön.”

Hiçbirine cevap vermedim.

Ortak arkadaşlarımız aramaya başladı.

Kimisi beni suçladı.

“On yıl bekledin de şimdi mi sorun oldu?”

Kimisi Murat’ı savundu.

“Erkekler evlilikten korkabilir.”

Ama ilk kez kimsenin fikri umurumda değildi.

Ben ne istediğimi biliyordum.

Aylar geçti.

Kendime yeni bir düzen kurdum.

Eski işimde terfi aldım.

Uzun zamandır ertelediğim yüksek lisans eğitimine başladım.

Hafta sonları arkadaşlarımla seyahat ediyor, yıllardır vazgeçtiğim hobilerime geri dönüyordum devamı sonrki sayfda….Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.