00:44 - Yürüme kilo verdirmez mi?
00:41 - Yaban Mersini Nelere İyi Gelir Avantajları Nelerdir
00:40 - Şık görünmek ve bu nedenle Takı Aksesuarlarının Önemi
00:39 - Siklamen Bitki Çiçeği Nedir ve Nasıl Bakılır
00:37 - Nane Yağı’nın avantajları bakın nelerdir?
03:41 - Küf ve Nem Lekeleri Nasıl Çıkarılır
03:40 - Kolayca zayıflamanın yolları nelerdir
03:38 - Kolay bir doğum yapılabilmesi için öneriler
03:37 - Kilo Kaybını Önleyen Sebepler
03:35 - Kilo azaltmak için uyumadan önce denemek istedikleriniz
Altı yaşındaki kız 911’i arayıp bacaklarını kapatamadığını fısıldadı, ama röntgen sonuçlarını gören doktor anneyi sessizce başka bir odaya çağırdı
— Bacaklarımı kapatamıyorum…
Telefonun öbür ucundaki ses o kadar kısıktı ki Helen Ward önce yanlış duyduğunu sandı.
Michigan’ın Silverwood kasabasında sonbahar sabahı sakin başlamıştı. Yirmi yıllık acil çağrı operatörü Helen, kahvesine yeni uzanmıştı ki kulaklığı devreye girdi. Her zamanki karşılamayı yaptı ama kimse cevap vermedi.
— 911, acil durumunuz nedir?
Hattın ucunda yalnızca bir çocuğun hafif nefesi vardı. Helen sesini yumuşattı.
— Canım, neyin olduğunu söyleyebilir misin?
— Bacaklarım ağrıyor. Kapatamıyorum.
Helen’in içi ürperdi ama sesini sakin tuttu. Telaşını hissederse çocuk paniğe kapılabilirdi.
— Adın ne tatlım? Kaç yaşındasın?
— Mia. Altı yaşındayım.
Helen aramanın konumunu izlerken onu konuşturmaya devam etti. Evde başka biri var mı diye sorunca Mia, annesinin işte olduğunu ve kimseye kapıyı açmaması gerektiğini söyledi.
— Çok iyi gidiyorsun Mia. Evinin neye benzediğini anlatır mısın?
— Beyaz… ama boyaları dökülüyor. Posta kutusu da kırık.
Bu tarif ve konum yetti. Helen ambulansı yolladı. Arka planda bir çizgi film çalıyordu, arada Mia’nın ağlamamaya çalışan nefesi duyuluyordu.
— Yardım geliyor. Benimle kal.
Birkaç dakika sonra telefondan siren sesleri geldi.
— Duyuyor musun?
— Evet… Ağrımı geçirecekler mi?
— Geçirecekler tatlım. Neredeyse geldiler.
Sağlık görevlileri Noah Blake ve Erin Clarke boyası dökülen beyaz evin önüne vardığında kapı kilitliydi. Dışarıdan seslendiler. Mia’nın cılız sesi onları saksının altındaki yedek anahtara yönlendirdi.
İçeride Noah’ın ilk fark ettiği şey, havadaki durgun ağırlık ve keskin bir kimyasal koku oldu. Mia’nın sesini izleyip küçük bir yatak odasına girdiler. Kız, yatağın yanında yerde yatıyordu. Dizleri tuhaf biçimde bükülmüştü ve kıpırdamaya korkuyordu, çünkü her denemede kalçasına ağrı saplanıyordu.
Erin hemen dokunmadı, yanına çömeldi.
— Mia, ben Erin. Sana yardım edeceğim ama dokunduğumda bir yer acırsa bana söylemeni istiyorum.
Mia başını salladı.
Gözle görülür bir yara yoktu. Noah’ı en çok bu rahatsız etti. Odayı kontrol ederken Erin çocuğu olabildiğince yavaş muayene etti. Koku, çamaşır köşesine dökülmüş güçlü bir temizlik ürününden geliyordu ama Mia’nın nefesi ve değerleri ciddi bir solunum zehirlenmesine uymuyordu.
Bacaklarındaki sorunun başka bir sebebi olmalıydı.
Mia’yı sabitleyip dışarı taşıdılar. Sedye ambulansa doğru ilerlerken kız Erin’in koluna yapıştı.
— Onu arama.
Erin durdu.
— Kimi, tatlım?
Mia hemen başka yöne baktı.
— Annemi istiyorum.
Erin üstelemedi. Söylenenleri Noah’a aktardı, Noah da hastaneye varmadan acile sessizce haber verdi.
Hastanede ilk muayene cevaptan çok soru getirdi. Ateş yoktu, kan tahlili net bir şey göstermiyordu. Mia kalçasını kıpırdatırken bile ağladığı için doktor görüntüleme istedi.
Sonuçlar gelmeden annesi koşarak içeri girdi. Hâlâ iş üniformasıyla, nefes nefese, titriyordu.
— İki saatten az bıraktım onu, dedi hemşireye. Çıkarken uyuyordu. Beni aramayı biliyor. Anlamıyorum.
Doktor, uzun vardiyalarda Mia’ya kimin baktığını sordu.
Anne bir an duraksadı.
— Erkek arkadaşım Derek. Ama bugün şehir dışında.
Odanın öbür ucunda Mia bu ismi duydu.
Yüzü bir anda değişti. Sorulara cevap vermeyi bıraktı.
O sırada radyolog, doktoru koridora çağırdı.
Doktor birkaç dakika sonra elinde tabletle döndü. Mia’nın yanına oturmadı. Önce annesinden görüşme odasına gelmesini rica etti.
— Bir şeye bakmanızı istiyorum.
Ekranda Mia’nın kalçasında ve üst bacaklarında yaralanmalar görünüyordu. Hepsi aynı anda olmuş gibi durmuyordu. Biri yeniydi. Diğerlerinde iyileşme izleri vardı.
Anne ekrana baktı.
— Bu imkânsız.
Doktor sakin kaldı.
— Mia yakın zamanda ciddi bir düşme geçirdi mi?
— Hayır.
— Spor yaralanması?
— Hayır, hiç…
Tam o sırada annenin cebindeki telefon titredi. Ekranda tek bir isim yanıp sönüyordu: devamını okumak için Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.