Kapının yanında duran büyük aynanın yansımasında, Koray’ın arkasındaki servis koridorunu görebiliyordum.

Koridorun sonunda, yalnızca personelin girebildiği küçük bir kapı vardı. Üzerine yıllar önce kendi ellerimle ‘DEPO’ yazan pirinç bir levha asmıştım.

O kapının önünde iki adam duruyordu.

Biri mutfak personelimizden değildi. Siyah deri montlu, kısa saçlı, iri yapılı biriydi. Diğeri ise restoranın kasasından sorumlu olan Ferit’ti.

Ferit elinde kalın, kahverengi bir zarf tutuyordu.

Ama dikkatimi çeken zarf değildi.

Koridorun köşesinde, temizlik malzemeleri dolabının yanında duran yaşlı kadındı.

Kadını tanıyordum.

Adı Rüveyda’ydı. Altmış sekiz yaşındaydı ve yaklaşık on yıldır restoranımızın karşı sokağında küçük bir terzi dükkânı işletiyordu.

Annem hayattayken neredeyse her cuma bize uğrar, bir kase mercimek çorbası içerdi.

Şimdi ise yüzü bembeyazdı.

Ferit ona doğru eğilmiş, öfkeyle bir şeyler söylüyordu.

Rüveyda’nın elinde bir kâğıt vardı. Titreyen parmaklarıyla kâğıdı gösteriyor, başını iki yana sallıyordu.

Sonra deri montlu adam onun koluna uzandı.

Kadın korkuyla geri çekildi.

O anda bütün dikkatim oraya yöneldi.

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.