Taşıma çantasına baktı.

Gri yavru başını kaldırmış bizi izliyordu.

Sonra eşim hayatım boyunca unutamayacağım bir şey söyledi:

“Bence nasıl insanlar olmak istediğimize karar veriyoruz.”

Ve arabayı geri çevirdi.

Barınağa dönerken kalbim deli gibi atıyordu.

İçimde tuhaf bir korku vardı.

“Ya başka biri sahiplenmişse?”

“Ya geç kaldıysak?”

Kapıdan neredeyse koşarak girdim.

Doğruca kedi bölümüne gittim.

Ama siyah yavru hâlâ oradaydı.

Aynı köşede.

Aynı havlunun arkasında.

Hâlâ sessizdi.

Önünde çömelip kafesine asılmış bilgi kartını okumaya başladım.

İşte o anda ellerim titremeye başladı.

Kartta yazan doğum tarihine baktım.

Sonra geliş tarihine.

Ardından Cem’in elindeki taşıma çantasına iliştirilmiş belgeyi kontrol ettim.

İki belgede de aynı tarihler vardı.

Aynı doğum günü.

Aynı barınağa geliş günü.

Hatta aynı batından geldikleri yazıyordu.

Gözlerime inanamadım.

Gri tekirle o küçücük kör siyah kedi…

Kardeştiler.

Birbirlerine baktık.

Cem de benim gördüğümü görmüştü.

Ve taşıma çantasının kapağını hafifçe araladığımızda yaşananlar, doğru kararı vermek için neden o kırk beş dakikalık yolu geri döndüğümüzü bize gösterecekti…Eve iki yavru kedi getireceğimizi sanıyorduk. Gerçekte ise o gece, neredeyse geride bıraktığımız şeyi bize gösterenler onlar oldu.

Sığınaktaki bayan, insanların zaten etkilenmiş olsalar bile profesyonel kalmaya çalışırken bazen takındıkları o ifadeyle geri döndüğümüzü izledi.

Yüzümü gördü, Julien’i gördü, içinde çizgili kedi olan küçük kutuyu gördü ve daha konuşmadan anladı.

“Bu küçük siyahi kız için mi?” diye sordu usulca.

Başımı salladım, rol yapmaya gücüm yetmiyordu.

Julien ise, yaptığımız şeyin biraz pervasızca olduğunu ve bunu yüz kere daha yapmaktan çekinmeyeceğini çok iyi bildiğinde takındığı o yarım gülümsemeyle burnundan bir üfledi.

“Makul olmaya çalıştık,” dedi.

Kadın, havlusuna sokulmuş kör yavru kediye baktı.

“Evet,” diye yanıtladı. “Bu belli oluyor.”

Bazı evrak işlemlerini yeniden yapmak zorunda kaldık.

Tekrar imzalayın.

Daha fazla ücret ödeyin.

Julien bununla ilgilenirken ben de çitin önünde çömelmiş, kapı aralık bırakılmış, elim de ona çok yakın ama dokunmadan duruyordum.

Kafesin içindeki küçük tekir kedi, annesinden gelen en ufak bir sesi duyduğunda hemen hareket ediyordu.

Endişeli bir kedi yavrusu gibi değil.

Tıpkı vazgeçilmez birini tanıyan küçük bir varlık gibi.

Barınaktaki bayan bize, ikisinin birlikte, nemli bir karton kutunun içinde, bir depo odasının arkasında bulunduklarını söyledi.

Kendi başlarının çaresine bakamayacak kadar küçükler.

Çok kırılgan, uzun süre bekleyemez.

Küçük siyahi kız, muhtemelen çok erken dönemde kötü tedavi edilmiş bir enfeksiyon nedeniyle görme yetisini kaybetmişti. Acı hissetmiyordu, diye belirtti. Sadece gözlerinde kalıcı bir bulanıklık vardı.

“Seslerle yön bulmada çok iyi,” dedi bize. “Ama abisini çok takip ediyor. Onunla birlikteyken daha cesur. Onsuz… arka planda kalıyor.”

İçimden buz gibi bir ürperti geçti.

O olmadan.

Özetle, arabaya benimle birlikte gelenler bunlardı.

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.