“Vedat dedi ki…”

“Vedat’ın ne dediğini biliyorum.”

Annemin koluna girdim ve onu yukarı çıkardım.

Tekrar misafir odasına yerleştirdim.

Vedat’ın kardeşi de nedense maçın kalanını başka yerde izlemeye karar verdi.

İkisi de bana karşı çıkmadı.

Sonra mutfağa geçtim.

Telefonumu elime aldım.

Ve tek bir kişiyi aradım.

O akşam Vedat’a yemeğe bir misafirimizin geleceğini söyledim.

Televizyondan gözünü bile ayırmadı.

“Tamam.”

Kimin geleceğini sormadı.

Umurunda değilmiş gibi davrandı.

Öğleden sonra herkese “evin erkeği” olduğunu hatırlatan biri için, kapıdan kimin gireceğiyle şaşırtıcı derecede az ilgileniyordu.

Sonra kapı çaldı.

Ayağa kalktım.

“Ben açarım.”

Vedat televizyona bakmaya devam etti.

Kapıyı açtım.

Çağırdığım kişi içeri girdi.

Birkaç saniye sonra Vedat nihayet başını çevirip antreye baktı.

Karşısında kimin durduğunu görünce yüzü bir anda değişti.
“Adam elindeki dosyayı masaya bıraktı. Vedat dosyanın üzerindeki mührü görür görmez bembeyaz kesildi.”

Kapıda duran adam, yıllardır ailemizin mali işlerini takip eden avukat Selçuk Beydi.

Vedat onu elbette tanıyordu.

Hatta bu evi satın aldığımız dönemde tapu işlemlerinin büyük bölümünü de Selçuk Bey yürütmüştü.

Vedat birkaç saniye konuşamadı.

Sonunda zoraki bir gülümsemeyle,

“Selçuk Bey… hayırdır?” dedi.

Selçuk Bey ceketinin düğmesini açıp sakince masaya oturdu.

“Beni eşiniz çağırdı.”

Vedat hemen bana döndü.

“Ne için?”

Ben de karşısındaki sandalyeyi çektim.

“Bugün evin kime ait olduğunu çok merak ettiğini fark ettim. O yüzden bu konuyu netleştirelim istedim.”

Vedat kaşlarını çattı.

“Ne saçmalıyorsun? Ben sadece—”

“‘Bu evin erkeği benim,’ dedin.”

Sesi kesildi.

Selçuk Bey dosyayı açtı.

İlk belgeyi çıkardı ve masaya koydu.

“Bu evin tapu kaydı.”

Vedat öne doğru eğildi.

“Biliyorum. İkimizin adına.”

Selçuk Bey başını salladı.

“Hayır.”

Vedat’ın yüzündeki ifade değişti. Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.